Στην αρχή ήταν ένα πεζοδρόμιο…

Ο Θεός να το κάνει δηλαδή πεζοδρόμιο. Τσουρούτικο, τσιγκούνικο, στενό, να περνάει απαρατήρητο, να κάνει χώρο στο βασιλιά Γιωταχή.

Μετά κάποιος είπε πως πρέπει να δημιουργηθούν ειδικές εσοχές για τους κάδους σκουπιδιών. Έγιναν!

Μετά (ή πριν – δεν έχει σημασία η σειρά), κάποιος πήρε την πρωτοβουλία να κάνει παρτέρια πρασίνου στη μέση των πεζοδρομίων!

Το πράσινο που λείπει απο την πόλη, εκεί ακριβώς θα φυτετεί:  Στο πεζοδρόμιο.

Μπήκαν κι αυτά! Μαζί μπήκε και η στάση του λεωφορείου. Ακριβώς στη μέση.

Μετά κάποιος είπε πως πρέπει να μπουν τα σήματα για την οδική κυκλοφορία. Άλλωστε πάνατα στο πεζοδρόμο φυτεύονται και ειδικά στη μέση, ΑΚΡΙΒΩΣ!

Μπήκαν κι αυτές!

Πιό πάνω, κουτιά της ΔΕΗ, του ΟΤΕ, διαφημιστικές πινακίδες, του Κουτρούλη ο γάμος. Το πεζοδρόμιο δεν είναι ο χώρος των πεζών αλλά το περιθώριο του αυτοκινητόδρομου.Τώρα αν κάποιος συμπολίτης μας με αναπηρικό αμαξίδιο παραπονεθεί οτι δεν μπορεί να κυκλοφορήσει στην πόλη του, στη γειτονιά του, να εξυπηρετήσει τις βασικές τους ανάγκες, θα αναρωτηθούν οι “υπεύθυνοι”, τι τον  εποδίζει, αφού οι ράμπες έγιναν κανονικά!

Και κόστισαν κι ένα σωρό λεφτά!

Αν αυτό δεν είναι η απόλυτα αντιπροσωπευτική εικόνα της Ελλάδας στο 2009, δεν ξέρω τι άλλο είναι.

Πολύς χαβαλές στα δημοτικά συμβούλια!

Αν δεν είχατε μέχρι σήμερα την ευκαιρία να παρακολουθήσετε συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Γέρακα χάνετε μια μοναδική ευκαιρία να κάνετε καινούριο συκώτι από τα γέλια.

Σ’ αυτά τα συμβούλια κατά παράδοση συμμετέχει ένας εκλεγμένος αντιπρόσωπος(;), επικεφαλής συνδυασμού(;) δημοτικός σύμβουλος(;) της αντιπολίτευσης που το έχει βάλει σκοπό να σβήσει από προσώπου γης ότι ξέραμε μέχρι σήμερα για την κωμωδία.

Να, τις προάλλες ας πούμε, την ώρα που γινόταν ένας μάλλον παραγωγικός διάλογος για το αν θα αυξηθούν τα δημοτικά τέλη, πετάχτηκε ο εν λόγω και τα έκανε …χαμαιτυπείο! Στα καλά του καθουμένου βάζει μπουρλότο με προσωπικές λάσπες και επιθέσεις, με μια απίθανη κωμική παράσταση, με φωνές. Πάντα εκτός θέματος, πάντα γελώντας (και κλείνοντας το μάτι τσακίρικα σε όποιον δει από κάτω στο ακροατήριο!), πάντα παίρνοντας το λόγο ενώ δεν του έχει δοθεί.

Το αποτέλεσμα ήταν να διακοπεί η συνεδρίαση γιατί κάποιοι είχαν εξοργιστεί (και με το δίκιο τους) από την ανεκδιήγητη στάση του εν λόγω και ήταν αδύνατον να συνεχιστεί η συζήτηση στο ίδιο με πριν -σοβαρό- επίπεδο.

Αυτή είναι η τακτική του συγκεκριμένου κλόουν εδώ και πολύ καιρό που βρίσκεται στην μόνιμη αντιπολίτευση του Δήμου μια και κάποιοι συμπολίτες μας τον ψηφίζουν (προφανώς σε μια διάθεση πλάκας ή φάρσας στο θεσμό της τοπικής αυτοδιοίκησης). Περί τα 400 ψηφοδέλτια έπεσαν στις τελευταίες εκλογές με το σταυρό στο όνομά του.

Ανάθεμα αν αυτοί που τον επέλεξαν έχουν περάσει από τις συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου για να καμαρώσουν τον εκπρόσωπό τους, να δουν αυτή την απίστευτη παράσταση που εμποδίζει οποιαδήποτε προσπάθεια σοβαρού διαλόγου τη στιγμή που τα προβλήματα που περιμένουν να συζητηθούν συνωστίζονται.

Αν δεν τον έχετε απολαύσει, μη χάσετε μια από τις επόμενες παραστάσεις του! Πιθανόν να έχτε και την τύχη να δείτε live εγκεφαλικό επεισόδιο απο τους υπόλοιπους συμμετέχοντες

Οι παιδικές χαρές (που είναι για λύπηση)

Φυσικά βλέπετε κάτι που έχετε ξαναδεί.

Πολλές φορές.

Είναι η παιδική χαρά που κατασκευάστηκε από την Αττική Οδό σαν «αντισταθμιστικό όφελος» για να κοπάσουν οι φωνές την εποχή που όλοι διαπιστώναμε οτι ο δρόμος έκοβε το Γέρακα στα δύο, δυσκολεύοντας την επικοινωνία και αφήνοντας ανύπαρκτα οφέλη.

Έγινε λοιπόν μια καλή και με προδιαγραφές «παιδική χαρά» που όμως όσες φορές κι αν έχω περάσει από εκεί, ποτέ δεν έχω δει παιδιά να παίζουν, γονείς και παππούδες να ξεκουράζονται στα παγκάκια της.

Αντίθετα είναι γεμάτη σπασμένα γυαλιά από τα φωτιστικά, βανδαλισμένη όπως και οι περισσότεροι δημόσιοι χώροι παντού στη χώρα μας.

Από νέα παιδιά που συναντιούνται σε παιδικές χαρές -γιατί ποιος άλλος ελεύθερος χώρος να τους αναλογεί εκτός από τις καφετέριες;- και που βγάζουν όλη τους την αγανάκτηση και την έχθρα στα φωτιστικά και σε οτιδήποτε άλλο μπορεί να φανεί χρήσιμο σε άλλη ομάδα πληθυσμού.

Φυσικά οι ζημιές δεν αποκαθίστανται, ποιος ο λόγος όταν μετά από μία ή δύο μέρες η κατάσταση θα είναι η ίδια. Μένει λοιπόν κάθε ζημιά στο διηνεκές, γίνεται μόνιμη γιατί προφανώς ο βανδαλισμός δεν μπορεί να αποτραπεί.

Ο Δήμος απέκτησε ή αποκτά (ποτέ δεν κατάλαβα σαφώς τι γίνεται μ αυτό το πρόγραμμα), ένα «πνευματικό κέντρο». Διάβασα και ένα «τσιτάτο» σαν πρόγραμμα για το σκοπό του και τη δράση του (γενικό ευχολόγιο ήταν περισσότερο).

Θα ήταν ενδιαφέρον να ξέραμε αν οι άνθρωποι που θα στελεχώσουν αυτό το δημιούργημα σκοπεύουν να απευθυνθούν στα «παιδιά με τις πέτρες» που καταστρέφουν. Αν σκοπεύουν να αντιμετωπίσουν την έχθρα με την κοινωνία, τη γειτονιά, το κράτος, που προφανώς τα οδηγεί στους βανδαλισμούς. Γιατί είναι γνωστό οτι ο βανδαλισμός είναι αστικό φαινόμενο που δηλώνει τον ακήρυχτο πόλεμο ανάμεσα σε μια κοινωνία-μυλόπετρα και κάποιους νέους που την βλέπουν να στέκεται απέναντί τους, να τους αντιμετωπίζει σαν ανένταχτους και περιθωριακούς. Ακόμα χειρότερα όταν βλέπουν ένα σχήμα εξουσίας (ακόμα και δημοτικό) που προσπαθεί να «καθαρίσει» για τα άτομα που το αποτελούν. Όταν βλέπουν έργα να γίνονται όχι για τη χρήση τους αλλά για τα «εργολαβικά».

Ας μας πει κάποιος -αν δεν βαριέται- τι πρόγραμμα θα μπορούσε να υπάρξει για να κάνει αυτά τα «παιδιά» να νοιώσουν οτι η γειτονιά τους αφορά, ότι κάποιοι πράγματι επιθυμούν να καλυτερέψουν την καθημερινότητά μας. Να τους πουν οτι πράγματι νοιάζονται και οτι δεν χρησιμοποιούν την επιθυμία μας για βελτίωση, για να αναρριχηθούν και να πλουτίσουν.

Θα τους πείσουν;

Η Εθνική Τράπεζα ατη χώρα των Λίλιπουτ…

Αυτό το μεγαθήριο ετοιμάζεται να ανοίξει και να λειτουργήσει σε λίγες μέρες στην οδό Γαργητού.

Θα φιλοξενήσει διάφορες υπηρεσίες της Εθνικής Τράπεζας που θα μεταφερθούν από τη λεωφόρο Συγγρού. Περίπου 1500 με 2000 άτομα ίσως και περισσότερα, με αρκετούς επισκέπτες.

(Παρεμπιπτόντως: Δεν χρειάζεται βόθρο, έχει ήδη συνδεθεί με αποχέτευση!)

Ένα από τα ερωτήματα που έχω (και με συμπαθάτε αν δεν είμαι ενημερωμένος) είναι πως επιτρέπεται να λειτουργήσει ένα τέτοιο φαραωνικό κτίριο γραφείων σε μια περιοχή αμιγούς κατοικίας. Ποια είναι η πρόβλεψη χρήσεων στην περιοχή; (και με δεδομένο οτι το εργοστάσιο επίπλων Κουντούρη που υπήρχε εκεί λειτουργούσε όταν ακόμα ο Γαργητός ήταν εκτός σχεδίου).

Επίσης: ποια είναι τα αντισταθμιστικά που χρειάστηκε (ή υποχρεώθηκε) να καταβάλει η Εθνική Τράπεζα για να στήσει αυτό το κτίριο; Ξέρει κανείς;

Και τέλος: Οι θέσεις στάθμευσης που διαθέτει είναι περίπου 150. Περίπου ένα 10% -με το ζόρι- τω θέσεων εργασίας. Με δεδομένο οτι μετρό στον Γέρακα δεν φτάνει, ο προαστιακός δεν έχει σταθμό και οι συνδέσεις με τη συγκοινωνία δεν είναι αυτές που θα λέγαμε «τακτικές», μήπως έχει αναλογιστεί κανείς τι πρόκειται να γίνει στους γύρω δρόμους από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα;

Η κοινη λογική ως ζητούμενο

Δεν ξέρω αν οι περισσότεροι που θα δουν τη φωτογραφία αυτή θα διακρίνουν κάτι που να τους ξενίζει.

Σίγουρα πάντως οι αρμόδιοι του Δήμου δεν θα αντιδράσουν βλέποντας τα παιδιά να παίζουν στην παιδική χαρά δίπλα σε γεμάτους κάδους απορριμμάτων.

Το να τοποθετήσεις κάδους στους δρόμους είναι κάτι απλό, όλοι μπορούν να το κάνουν.

Το να φροντίσεις να τους τοποθετήσεις σε χώρους που να έχουν μια λογική απόσταση για αποφυγή των δυσάρεστων οσμών από χώρους που παίζουν παιδιά και αναπαύονται οι συγγενείς τους, είναι ακόμα πιο σύνθετο, πρέπει να έχεις και κάποια κοινή λογική.

Το να εκπαιδεύσεις τους εργαζόμενους του δήμου να κλείνουν τα καπάκια των κάδων μετά το άδειασμα ίσως να απαιτεί και μια επιπλέον διοικητική ικανότητα.

Το να κάνεις τα παραπάνω και επιπλέον να φροντίσεις να αδειάζονται οι κάδοι σε τακτική βάση για μη ξεχειλίζουν, μοιάζει τόσο δύσκολο στη σύλληψη που προσομοιάζει με πυρηνική φυσική.

Πεζοδρόμια στο Γέρακα! (το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις;)

Πεζοδρόμιο (το) 1. Το ελαφρώς υπερυψωμένο (συνήθ. Πλακόστρωτο) δάπεδο που κατασκευάζεται και στις δύο πλευρές του δρόμου ή γέφυρας και χρησιμοποιείται για να περπατούν οι πεζοί. ||για να το αποφύγω άλλαξα πεζοδρόμιο|| 2. (η έναρθρη γεν. του πεζοδρομίου ως κακόσ. χαρακτηρισμός) του υποκόσμου: γυναίκα / γλώσσα / έκφραση του πεζοδρομίου || στη δημόσια ζωή τείνουν να επικρατήσουν τα ήθη και οι πρακτικές του πεζοδρομίου||

(Λεξικό Μπαμπινιώτη)

Στον τόπο μας μερικές φορές -αν όχι πάντα- το δεδομένο είναι ζητούμενο και πρέπει να ανακαλύπτεται κάθε μέρα ο τροχός. Έτσι ας μην θεωρείται δεδομένο ότι όλοι αναγκαστικά έχουμε ιεραρχήσει το ίδιο τα θέματα της καθημερινότητάς μας. Σε ότι αφορά το «πεζοδρόμιο, αυτό τον άγνωστο» θα πρέπει να ανατρέξουμε στα λεξικά για να θυμηθούμε ότι βασικά χρησιμοποιείται από πεζούς!

Απλά σήμερα σε εποχές νεοπλουτισμού, που για να πας να αγοράσεις μια εφημερίδα δύο τετράγωνα μακριά, καβαλάς το καινούριο σου αυτοκίνητο που αγόρασες με 159 «άτοκες δόσεις» και φυσικά θα πρέπει να αποσβεστεί.

Έτσι λοιπόν το πεζοδρόμιο δεν χρησιμοποιείται από τους πολίτες και το χειρότερο είναι ότι μας φαίνεται φυσιολογικό που μετατρέπεται σε μια νεκρή ζώνη για: πινακίδες, κολώνες, ΚΑΦΑΟ του ΟΤΕ, κάδους απορριμμάτων, ζαρντινιέρες, δενδρύλλια, φανάρια και ότι άλλο βάλει η φαντασία του καθενός.

Ας πάρουμε για παράδειγμα την οδό Ξενοφώντος στον Γαργηττό.

Ο δρόμος για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες πρόσβασης στην μοναδική είσοδο της Αττικής οδού πριν μερικά χρόνια διαμορφώθηκε σε δρόμο “βαριάς” κυκλοφορίας με δύο λωρίδες ανά κατεύθυνση και σχεδόν καθόλου πεζοδρόμια.

Σήμερα που δεν υπάρχουν οι ίδιες ανάγκες ο δρόμος συνεχίζει να προσφέρει τέσσερις λωρίδες στα ΙΧ, ενθαρρύνοντάς τα να αναπτύσσουν μεγάλες ταχύτητες ενώ φυσικά οι πεζοί συνεχίζουν να αναγκάζονται να περπατούν στο οδόστρωμα

Χρειάζεται μεγάλη ποσότητα κοινής λογικής άραγε για να γίνει τώρα διαπλάτυνση των πεζοδρομίων; Χρειάζεται τεράστια σοφία για να εξοικονομιθεί ζωτικό χώρος έστω και με μονοδρόμηση αφού ένας άλλος δρόμος ίδιων διαστάσεων λίγο πιο μετά μπορεί να χρησιμοποιηθεί επίσης για την ίδια ροή; Χρειάζεται μήπως να αυξηθούν θεαματικά οι έχοντες κινητικά προβλήματα συμπολίτες μας πριν διαμορφωθούν κατάλληλα ράμπες πρόσβασης σε ανθρώπινα πεζοδρόμια; Γιατί συνεχίζεται να θεωρείται (και από ποιόν) ότι ο δρόμος σε μια οικιστική περιοχή θα πρέπει πρωτίστως να εξυπηρετεί αυτοκίνητα;

Γιατί ακόμα κι αν ο Γέρακαςήταν ο σύγχρονος Καιάδας για τους έχοντες κινητικά προβλήματα, απομένουν και οι μητέρες με τα μωρά στα καρότσια, οι ηλικιωμένοι…

Όταν οι πολίτες του Γέρακα συνειδητοποιήσουν ότι ζουν σε προάστιο και αποφασίσουν να ξαναανακαλύψουν το περπάτημα θα διαπιστώσουν κινούνται σε ένα περιβάλλον που θυμίζει παλιές κακές εποχές της Κυψέλης και του Παγκρατίου. Λέω «παλιές εποχές» διότι στις προαναφερθείσες περιοχές τα πράγματα έχουν βελτιωθεί και τα πεζοδρόμια πλέον αποκτούν την χρήση τους όχι μόνο για πεζούς αλλά και για τους συμπολίτες με κινητικά προβλήματα ή προβλήματα όρασης.

Στο Γέρακα φαίνεται ότι πρέπει νομοτελειακά τα πράγματα να κάνουν τον ανάποδο κύκλο τους. Θα πρέπει λοιπόν πρώτα οι πολίτες να διεκδικήσουν τους χώρους των πεζοδρομίων, να υπάρξει δηλαδή η «ζήτηση» και μετά να γίνει η διαμόρφωση των χώρων σύμφωνα με όσα επιτάσσει μια πολιτισμένη κοινωνία.

Όσο τα πεζοδρόμια ή οι πεζόδρομοι δεν προσφέρονται, οι πολίτες θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούν τα αυτοκίνητά τους ακόμα και για μια μικρή απόσταση, υποβαθμίζοντας ακόμα περισσότερο το ίδιο τους το περιβάλλον.

Υ.Γ. Φυσικά η κατάσταση αυτή αφορά όλη την Ελλάδα, είναι τόσο κοινή που πιθανόν αυτό το σχόλιο μπορεί να θεωρηθεί και γραφικό. Αλλά ειδικά σε νεοσχεδιασμένες περιοχές το να μη σχεδιάζεται μια νέα πόλη, ένας προαστειακός δήμος με προτεραιότητα τον πεζό είναι τουλάχιστον αυτοκτονικό.

Αυτή είναι μια πλατεία;

Στην ουσία αυτό το κατασκεύασμα (που βρίσκεται στην οδό Ξενοφώντα στο Γέρακα), προδίδει την αντίληψη των δημοτικών αρχόντων για τη χωροταξία. Ένας κυκλικός “κόμβος” που (καλώς) δημιουργήθηκε για να λύσει τα κυκλοφοριακά προβλήματα που δημιουργούσαν τέσσερις συκγλίνοντες δρόμοι.

Στο κέντρο επιλέχτηκε να τοποθετηθεί ένα αντλιοστάσιο! Η μάλλον ο ηλεκτρικός του πίνακας.

Που στέκει εκεί στην ίδια μισο-τελειωμένη κατάσταση για πάνω απο ένα χρόνο τώρα. Θα μπορούσε να τοποθετηθεί 50 μέτρα πιο κάτω όπου υπάρχει ένα  ευρύχωρο πάρκινγκ του κολυμβητηρίου. Θα ήταν  και αισθητικά καλύτερη λύση αλλά θα ήταν και πιο ασφαλές τόσο για τη λειτουργία του όσο και για τους οδηγούς που κατεβαίνουν απο την κατηφόρα που καταλήγει στον “κόμβο”.

Φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για να καλυφθεί αυτό το σημείο με πράσινο, δέντρα μέτριας ανάπτυξης που θα ήταν πιο ευχάριστα αλλά και ασφαλέστερα. Οι δημοτικοί άρχοντες αποφασίζουν με βάση την πιο εύκολη λύση.