Οι παιδικές χαρές (που είναι για λύπηση)

Φυσικά βλέπετε κάτι που έχετε ξαναδεί.

Πολλές φορές.

Είναι η παιδική χαρά που κατασκευάστηκε από την Αττική Οδό σαν «αντισταθμιστικό όφελος» για να κοπάσουν οι φωνές την εποχή που όλοι διαπιστώναμε οτι ο δρόμος έκοβε το Γέρακα στα δύο, δυσκολεύοντας την επικοινωνία και αφήνοντας ανύπαρκτα οφέλη.

Έγινε λοιπόν μια καλή και με προδιαγραφές «παιδική χαρά» που όμως όσες φορές κι αν έχω περάσει από εκεί, ποτέ δεν έχω δει παιδιά να παίζουν, γονείς και παππούδες να ξεκουράζονται στα παγκάκια της.

Αντίθετα είναι γεμάτη σπασμένα γυαλιά από τα φωτιστικά, βανδαλισμένη όπως και οι περισσότεροι δημόσιοι χώροι παντού στη χώρα μας.

Από νέα παιδιά που συναντιούνται σε παιδικές χαρές -γιατί ποιος άλλος ελεύθερος χώρος να τους αναλογεί εκτός από τις καφετέριες;- και που βγάζουν όλη τους την αγανάκτηση και την έχθρα στα φωτιστικά και σε οτιδήποτε άλλο μπορεί να φανεί χρήσιμο σε άλλη ομάδα πληθυσμού.

Φυσικά οι ζημιές δεν αποκαθίστανται, ποιος ο λόγος όταν μετά από μία ή δύο μέρες η κατάσταση θα είναι η ίδια. Μένει λοιπόν κάθε ζημιά στο διηνεκές, γίνεται μόνιμη γιατί προφανώς ο βανδαλισμός δεν μπορεί να αποτραπεί.

Ο Δήμος απέκτησε ή αποκτά (ποτέ δεν κατάλαβα σαφώς τι γίνεται μ αυτό το πρόγραμμα), ένα «πνευματικό κέντρο». Διάβασα και ένα «τσιτάτο» σαν πρόγραμμα για το σκοπό του και τη δράση του (γενικό ευχολόγιο ήταν περισσότερο).

Θα ήταν ενδιαφέρον να ξέραμε αν οι άνθρωποι που θα στελεχώσουν αυτό το δημιούργημα σκοπεύουν να απευθυνθούν στα «παιδιά με τις πέτρες» που καταστρέφουν. Αν σκοπεύουν να αντιμετωπίσουν την έχθρα με την κοινωνία, τη γειτονιά, το κράτος, που προφανώς τα οδηγεί στους βανδαλισμούς. Γιατί είναι γνωστό οτι ο βανδαλισμός είναι αστικό φαινόμενο που δηλώνει τον ακήρυχτο πόλεμο ανάμεσα σε μια κοινωνία-μυλόπετρα και κάποιους νέους που την βλέπουν να στέκεται απέναντί τους, να τους αντιμετωπίζει σαν ανένταχτους και περιθωριακούς. Ακόμα χειρότερα όταν βλέπουν ένα σχήμα εξουσίας (ακόμα και δημοτικό) που προσπαθεί να «καθαρίσει» για τα άτομα που το αποτελούν. Όταν βλέπουν έργα να γίνονται όχι για τη χρήση τους αλλά για τα «εργολαβικά».

Ας μας πει κάποιος -αν δεν βαριέται- τι πρόγραμμα θα μπορούσε να υπάρξει για να κάνει αυτά τα «παιδιά» να νοιώσουν οτι η γειτονιά τους αφορά, ότι κάποιοι πράγματι επιθυμούν να καλυτερέψουν την καθημερινότητά μας. Να τους πουν οτι πράγματι νοιάζονται και οτι δεν χρησιμοποιούν την επιθυμία μας για βελτίωση, για να αναρριχηθούν και να πλουτίσουν.

Θα τους πείσουν;